Zehranur Betül Kara
@Znbk
"Erken kalkıyorum ve Serginho'nun bahçesinin oradan geçiyorum. Bahçe kapısı aralık olduğundan hemen içeri girip bir çiçek çalıyorum. Ama o kadar çok çiçek var ki, fark edilmez."
"Evet, ama bu yine de doğru bir şey değil. Yapmaman gerekir. Bir soygun yapmıyorsun elbette, ama yine de küçük çapta bir "hırsızlık" sayılır."
"Hayır, Dona Cecília. Yeryüzü, Ulu Tanrı'nındır, değil mi? Yeryüzündeki her şey de Ulu Tanrı'nındır öyleyse. O zaman çiçeklerde..."
Eve geldiğimizde Glòria ve Jandira bulaşıkları yıkadılar. Glòria'nın gözleri çok ağlamış gibi kıpkırmızıydı. Ama kendini toparladı, Totòca'yla bana dönüp, "Çocuklar yatma saati geldi,"dedi.
Böyle söylerken yüzümüze bakıyor ama bu gece aramızda çocuk olmadığını biliyordu. Hepimiz büyüktük. Küçük küçük parçalarla, aynı üzüntüden payını alan büyük ve üzgün kişiler.
Belki bütün suç, elektrik şirketinin kestiği ışığın yerini almış gaz lambasının ölgün ışığındaydı. Belki...
