ZNT
@Znet
Öğretmen
261 okur puanı
Kasım 2020 tarihinde katıldı
Savaşın öz tanımını saptıyorum: Harpte tek korkulacak şey korkudur.
0-30p: Kontrollü okuyucu 📖
40-70p: Hafif bağımlı 👀
80p+: Geçmiş olsun, kitaplar seni ele geçirmiş 😅
İşte mitralyöz tıkırtıları.. İşte top, işte kurşun vızıltıları...işte durmadan yere serilen atlı ve yaya askerler. Hâlâ korkmuyorum. Ne garip şey! Harpte biricik korkunç şey insanın korkusu galiba. Bozgun ve geri çekilme olmayan yerde meğer korku yokmuş.
Peyami’nin dilinden, aslında ateşin ortasında ama ateşi etraflıca gözlemleyen bir kişinin dilinden dinliyoruz romanı. Kurtuluş mücadelesini; ne çetin ne meşakkatli yollardan geçildiğini ayrıntısıyla anlatıyor.
Türk milleti bir ateşten gömlek geçirmiş sırtına. Bu gömleği giydiği anda ardında sevdasını, hasretini gömmüş toprağa da öyle yola çıkmış. Tek sevda vatanın müdafaası haline gelmiş. Bu yolda kadın, erkek, genç, yaşlı hep yolda.
Pek çok durumu aydınlatıyor bu roman. Bu mücadelede en çok canımı yakan kısımlardan birini de dile getiriyor. Daha önce vatanını savunmuş güçlü kuvvetli delikanlıların sırf emir almamak ve kişisel egosu uğruna karşı tarafa geçişi gibi.
Bir konu daha sarstı beni (Bulgaristan Türk’ü olduğumdandır.) Bir yerde işgalin insanlara etkisini anlatırken, Rumeli’den göçmüş bir amcayı tanımlıyor. Onun gözlerinin bu yaşanan zulme şaşırmadığını çünkü daha önceden bu zulmü tanıdığını ve bu sebepten şimdi burada yaşananlara şaşırmadığını.
Sakarya Savaşı’nda komutanların azametini, askerin yüreğindeki ateşi öyle bir anlatıyor ki adeta yaşıyorsunuz, kalp ritminiz yükseliyor. Müthiş bir kalem.Muhteşem..
Kalbinizi de İhsan’la Ayşe’nin sevdasına bırakıyorsunuz ve onların ayak ucunda gömülmeye bile razı olan Peyami’ye..
‘Ateşten Gömlek’
Bir roman aslında ne anlattığını daha güzel bir başlıkla belirtebilir mi? Bu özgür günleri, bu cennet vatanı bize bırakanlara nasıl minnet duyulmaz. Ruhları şad olsun.
