Məhəmmədhüseyn Şəhriyardan ömrünün sonlarına yaxın dostlarından biri soruşur:
- Şair, eşq nədir?
M.Şəhriyar cavab verir:
- Məni özünə aşiq etmiş o qız olmasaydı, mən indi həkim idim. Amma Şəhriyar olmayacaqdım... İnsan müxtəlif yaşlarda müxtəlif cür aşiq olur. Ömrünün sonunda başa düşür ki, bütün eşqlər Allaha imiş, bir ömür Onu gəzibmiş...
