Bir duruşu olmalı insanın,
Bir bakışı, bir anlayışı,
Bir aşkı, bir davası olmalı.
Yüreğiyle tutunduğu,
Vazgeçmeye kıyamadığı bir hayali…
Ve o hayal,
Onu her sabah yeniden uyandırmalı.
Gökyüzüne bakmalı insan,
Çünkü göğe bakmayanların
Kalbi daha çabuk kirlenir.
Oysa insan, en çok göğe vurgun,
Sonra zifiri karanlığa,
Biraz da şiire,
Ve daima Allah’a...
Kalbimiz,
Uçmayı öğrenemeden göç etmeye mecbur
Kalmış bir kuş gibi
Kırık, ürkek ama hâlâ umutlu.
Belki de bu yüzden şiirlere sığınıyoruz,
Her mısrada biraz daha kanatlanmak için.
Her duada biraz daha arınmak için.
Ve insan,