Zuhal Aksoy
@ZuhalAksoy
5 okur puanı
Ekim 2025 tarihinde katıldı
İşte o anda beynimde şimşekler çakarcasına “umut” kelimesini hafızama kazıdım. Her şeye rağmen, herkese rağmen vazgeçmeyeceğim. Kendime sözüm olsun: Çiçeklerimi yeniden yeşerteceğim. Kışın zemheri soğuğunda bile pencerelerimi açıp, güneşin içeriye girmesini sağlayacağım. Ve içime öyle bir zafer bayrağı dikeceğim ki; rüzgâr ne kadar sert eserse essin, o bayrak dimdik ayakta kalacak.
Reklam
Gece insanı olmak, sessiz bir savaşın içinde yitip gitmektir. Dünya derin uykudayken, ben içimdeki fırtınalarla baş başa kalırım. Karanlık hem sığınağım hem tutsağımdır; korkularımı, acılarımı ve hayallerimi yutan bir kucak. Eskiden ay ışığı ve yıldızlar ruhuma umut fısıldar, doğanın sakin sessizliği içimde bir ışığın hâlâ var olduğunu hatırlatırdı. Şimdi ise cezaevinin soğuk ranzasında, yüksek duvarların gölgesinde ay ışığı bile göremez oldum. Bu duvarlar yalnızca bedenimi değil, ruhumu ve hayallerimi de zincire vurdu.
Soğuk öylesine şiddetli olurdu ki, gündüz farkında olmadığın, var olmayan umutların ya da hiçbir zaman bulamadığın, bulsan da yerine oturtamadığın düşüncelerin bile üşürdü.
Yeni bir gün, yeni bir hayat, yeni düşünceler, yeni umutlar... Sönmemiş bir ateşin külleri gibi dursa da geçmiş, elbet bir gün bir rüzgâr dokunacaktır onlara. Ardından yağmur yağacaktır; istemesek de silecek tüm izleri. Ve sonra, bir yerlerden bir güneş sızacaktır. Belki incecik bir ışıkla, ama yine de karanlığı yaran.
Uyumak istiyorum. Sadece uyumak. Aslında gözlerimin değil, acılarımın uykuya ihtiyacı var. Çünkü yalnızca uykularımda geçiyor Müzeyyen’in yokluğu. Yalnızca rüyalarda sarılabiliyorum ona.
Bu yüzden bazen hiç uyanmamak, uyanamamak ümidiyle kapatıyorum gözlerimi. Gidiyorum. Hayallerimin olduğu diyarlara kanat çırpıyorum. Orada her şey yarım değil. Orada eksik olan her şey tamam…
Reklam