bakıyorum etrafıma benden saçma hiçbir şey yok
hayat çürük bir gemi ha battı ha batacak
ben ortasında çaresiz, yerim yok sığacak
insan her şeyi açıklar ölümü de yalanı da
insan her şeye alışır varlığa da yokluğa da
insan her şeyi susar yeter ki kendine baksın
susmanın da durmanın da hepsinin dibine vurdum
...
-park soğuk, bira bitti, kahrolsun kapitalizm!
kim uydurdu bu olmak yalanını
her şeyin yokluğuyla anlam kazandığı bu yerde
olmadığımız nispette aranmıyor muyuz?
mühim değil yokluğumuz unutmak varsa kısmette
mesela annem hiç proust okumamış benim
mesela babam bilic'i görse mertek sanır
ha annem için proust ha senin için ben
zaten hangimiz neyi ilk defa kaybediyoruz ki
bak mesela ikimiz birbirimizi kaç defa kaybettik
kaç balık öldü akvaryumda kaç kez bu defa son dedik
biliyorum söylemiştin heves etmek için bile çok geç
galiba ben bir yağmurum yağmaktan çoktan vazgeçmiş
kalkarken arkamızdaki parkı yakmalıydık beceremedik