Zeynep

Zeynep
@Zynpaytr
Kızıl bir ufkadır yolculuğumuz, ömür güneşinin battığı yere doğru..
Dilimin ucunda koca bir dünya, Söylesem ağır, sussam yara. Kalabalığın içinde kayboldum da, Bir tek kendime çıkmadı bu ara.
Her çiçeğin bir mevsimi, her kitabın bir zamanı vardır. Haziranın tadını yeni hikâyelerle çıkarın.
Koskoca Kâinat sığarda insanın içine insan sığamaz ne yere ne de gökyüzüne. Hanı derler ya hayat insana emanettir diye asıl ölüm emanet edilmiştir insana . Ölüm , Allah'ın en büyük emaneti. İnsan hayatın yükünü taşıyamaz da ölümün yükünü taşır yalnız. Çünkü ölüm bizim en büyük hakikatimiz . ölüm bizim değişmeyen emanetimiz.
Ve kitabın sonu şöyle bitiyordu. O ilk gördüğü, tanıdığı, güvendiği, sevdiği kişi değildi artık . Seven yanılmış Sevilen yabancılaşmıştı artık..
En çok da kendimi özlüyorum. Kimseye anlatmadığım halimi , hiçbir şeye kırılmadan her şeye umutla bakabildiğim o eski halimi..
Bir mucizeye ihtiyacımız yok aslında. Bir mucize olduğumuzu hatırlamaya ihtiyacımız var.