"İnsanlar kullandıkları kelimelerle karşılarındakilerinin ruh sağlığına ve dengesine ne kadar zarar verebileceğini bilselerdi, muhtemelen kelimeleri daha bilinçli seçerlerdi."
"Kendimi doğrudan açmazdım, bu durum soğuk biri gibi görünmeme sebep olurdu. Aslında bunun tam tersiydi. Karşımdaki insanı neyin harekete geçirdiğini merak ederdim. Onları sadece güneşli günlerinde değil, zor anlarında da görmek isterdim."
Üstelik dışarı çıkmanızı sağlayacak birçok yol olduğunu da biliyorsunuz çünkü labirentten çıkmayı başarmış, dışarıda gülüşüp oynayan insanların seslerini duyuyorsunuz. Çalı çitlerin arasından arada bir görüyorsunuz onları. Yaprakların arasından gelip geçen şekiller halinde. Öyle mutlu görünüyorlar ki onlara değil, bu işi onlar gibi yapamadığınız için kendinize kızgınsınız. Oldu mu hiç? Yoksa bu labirentte kalan bir tek benmiyim?
Not:Kedim öldü de.