Bir bahtı karayım, gülmedi yüzüm
Neşeli görünür, kan ağlar özüm
Kış misali geçti baharım, yazım
Kaldırmadı başımda ki dumanı
Dünya dedikleri bir büyük handır
Veysel durmaz ağlar, bunca zamandır
Az yaşa çok yaşa, sonu virandır
Bir gün göçüm çeker ömür kervanı.
Âşık Veysel
+ Unutma beni çiçeğini duydun mu hiç?
- Duymadım. Adı öyle miymiş? Sevmedim adını. Ayrılığa dair durur. Gidecek misin yoksa?
+Yok. Ondan değil
- Tamam istemem yüzünü görmek. Yeter ki...
Gitme...
+ Gitmem. Merak etme. Başka çiçekler toplarım sana. Adı daha güzel olan çiçekleri. Kavuşmaya dair olanları.
En son şunu farkettim: Beni asıl yoran yaşadıklarım değilmiş, beni asıl yoran anlaşılmamakmış. İnsanların gözlerinin ta içine baktım, birinin beni gerçekten görmesini, hissetmesini, anlamasını bekledim.