Ahmet
@_AE_
Lisans
1998
4 okur puanı
Mayıs 2026 tarihinde katıldı
Başkalarının yaralarını şefkatle sararken kendi yarasına aciz kalan, başkalarını düştüğü yerden kaldırırken kendisi için güç yettiremeyen...
Bir yere (nereye bilmiyorum) gitmek arzusundaydım, ayaklarımın takati kesilene kadar yürüdüm, hayali bir zaman tünelinden medet umarak, girdabın içinde kafası kesik horoz gibi oradan oraya savrulup durdum, bir yere varamadım.
Kaybolmuş bir insanın, kendisini ancak bir başkasında bulabileceğine bütün kalbimle inandım. Mühim olan o insanı bulabilmek. Aynı kederi paylaştığınız o ruhla karşılaştığınızda, tanıdık bir şeyleri görmek umudunuzu diriltir. Bir mucize kadar hayret verici bir karşılaşma; ortak kederli ruhların birbirini bulması.
Kaybolmak ansızın başımıza gelen felaketlerden değil; bir zaman dilimine yayılarak, yavaş yavaş, insana sezdirmeden gerçekleşiyor. Ancak son evrede kendini belli eden sinsi hastalıklar gibi iş işten geçtiği vakit anlıyorsun ruhuna musallat olan amansız musibeti.