Bu çocuk çırpınırken ben şöyle düşündüm:
- İşte sevmeye değecek bir genç kız… Ne mükemmel bir zevce olur. Bu derece yanmaya kabiliyeti olan bir mahlûkun kimbilir sevmeye ne derece kabiliyeti vardır? Mümkün olsa da insan onunla evlense…
Böyle bir kadınla yaşamak ne saadet!... Yaşamak diyorum ama ölüm de öyle...
Annemin hatırası sade bugün değil her zaman beni zehirleyecek... Ne zaman çoluk çocuğumla sıcak bir odada güzel bir sofra başında yemek yesem, onun soğuk mutfaklarda ayak üstü soğan, ekmek yediğini göreceğim. Lokmalarım boğazıma dizilecek. Evet, dünyada tam saadet olmuyor.