Mesafenin önemi yoktur.
Burnunun dibinde olsa ne olacak? seni anlamıyorsa,
ama birisi vardır ki dünyanın öbür ucunda...
En ihtiyaç duyduğun anda, iki satırıyla bile olsa, bir çırpıda yanı başında..
Mesafe uzaklıklarda değil,
Mesafe fedakarlıkta.
Yaprakları izliyorum.
Renk değiştiriyorlar:yeşilden sarıya, turuncudan kahverengine.
Zamanı geldiğinde direnmiyorlar.
Dallarına tutunmaya çalışmıyor, düştükleri için kimseyi suçlamıyorlar. Ağacı da, mevsimi de... hiçbirini.
Sadece kabul ediyorlar. Ve bırakıyorlar kendilerini.
Belki de mesele bu: her şeyin değiştiğini görmek ve zamanı geldiğınde tutunmak yerine bırakabilmek.