Yaprakları izliyorum.
Renk değiştiriyorlar:yeşilden sarıya, turuncudan kahverengine.
Zamanı geldiğinde direnmiyorlar.
Dallarına tutunmaya çalışmıyor, düştükleri için kimseyi suçlamıyorlar. Ağacı da, mevsimi de... hiçbirini.
Sadece kabul ediyorlar. Ve bırakıyorlar kendilerini.
Belki de mesele bu: her şeyin değiştiğini görmek ve zamanı geldiğınde tutunmak yerine bırakabilmek.