Yaşamıma kırgınım. Samimiyetle yaklaştığım her şeyin beni hüzne geri döndürüşüne, tüm sevinçlerimin ödettiği bedellere, var oluşuma, hepsine... Hissettiğim eksikliklerin sebebi olan her şeyi gözyaşlarımla seyrediyor oluşuma kırgınım..
Gece olduğunda tek başına hiçbir anlam taşımayan odamın köşesi, düşüncelerimin etkisiyle
beraber beni bunalıma sürüklüyor.. Yaşadığım her anıma "neden?" diye sormaya devam ettikçe bitkinliğe doğru
yol alıyorum, anladıkça da daha derine hapsoluyorum..
Ben kendime yetemedim, bu yüzden
şimdi de geçici umutlara bel
bağlamanın bedelini ödüyorum...