Ey kardeş!-Allah sana en büyük mutluluğun talebini bah-şetsin. En yüksek zirveye yükselmen için terbiyesine mazhar kılsın. Basiretini hakikat nuruyla sürmelesin. Ruhunu Hakkın dışında her şeyden tertemiz yapsın!
- Ey nurların nuru,
-Ey nura nur veren,
-Ey nuru şekillendiren,
-Ey nuru yaratan,
-Ey nurun mukaddiri,
- Ey nurun medebbiri,
- Ey her nurdan önce gelen,
- Ey her nurdan sonra yine var olan,
- Ey her nurun fevkinde bulunan,
- Ey kendisine denk bir nur bulunmayan,
-Ey kendisinden başka ilah olmayan!
- Seni bütün noksanlardan tenzih ederim.
- El-aman el- aman!Bizi cehennem ateşinden koru!(AMİN)
İmam Gazalî’nin bu eseri, sevgi kavramını modern dünyanın sığ "çıkar" ilişkilerinden kurtarıp manevi bir zemine oturtan derinlikli bir yol haritasıdır. Yazar, insanın kalbini bir ayna olarak tasvir ederken; dostluğu, kardeşliği ve muhabbeti yalnızca Allah’ın rızasına bağlamanın kişiyi hayal kırıklıklarından koruyacak yegâne sığınak olduğunu vurguluyor. Kitap boyunca "Kusursuz dost arayan dostsuz kalır" hakikatiyle yüzleşirken, birini sevmenin aslında kendi nefsimizi terbiye etme sanatı olduğunu, gerçek vefasının ise arkadaşının ayıbını örtmekten ve ona gıyabında dua etmekten geçtiğini anlıyoruz. Kısacası bu kitap, sevginin bir duygu olmaktan ziyade bir ahlak biçimi olduğunu hatırlatarak, okuyucuyu kalabalıklar içinde yalnızlaşmak yerine ruhsal bir bütünlüğe davet ediyor