" Tanrıyı doğanın yaratıcısı ve evrenin kurucusu sayan ilahiyatçılar ve filozoflar bize onu sağgörüsüz ve kötülük eder bir Kılıkta gösteriyorlar. Onun iyi olduğunu söylüyorlar, çünkü ondan korkuyorlar ama kıyıcı davrandığını kabul etmek zorunda kalıyorlar. İşte bundan ötürü, onu yeryüzünde tapılacak duruma getiriyorlar. Çünkü bizim sefil ırkımız, kendilerinde korkulacak hiçbir yan bulunmadığı, doğrucu ve iyiliksever tanrılara derin bir saygı duymazlardı; onların iyiliklerine karşı, bir yararı olmayacak bir minnet duygusu beslemezlerdi. Cehennem olmasa, Araf olmasa Tanrı da zavallı bir insan durumuna düşerdi"