''Çirkinliğim hiç bugünkü kadar gözüme batmamıştı. Sizinle karşılaştırdığımda kendime, bu zavallı bedbaht ucubeye acıyorum. Beni bir hayvana benzetiyor olmalısınız, öyle değil mi? Sizse bir güneş ışını, bir çiy damlası, bir kuş nağmesisiniz! Bense öcü gibi korkunç bir şeyim; ne insan ne hayvan denebilecek, bir taş parçasından daha sert, daha biçimsiz ve daha fazla hor görülen, ne idüğü belirsiz bir şey!''
...bu kadar bahtsız ve çaresiz bir yaratığa, bu kadar çirkin ve biçimsiz bir yaratıktan gelen bu korumada, bir ölüm mahkumunun Quasimodo tarafından kurtarılmasında, dokunaklı bir yan vardı. Biri doğanın, öbürü toplumun neden olduğu iki sefalet, birbiriyle temas ediyor ve yardımlaşıyordu.