DESEM Kİ
Desem ki vakitlerden bir nisan akşamıdır,
Rüzgarların en ferahlatıcısı senden esiyor,
Sende seyrediyorum denizlerin en mavisini.
Ormanların en kuytusunu sende gezmekteyim,
Senden kopardım çiçeklerin en solmazını.
Toprakların en bereketlisini sende sürdüm,
Sende tattım yemişlerin cümlesini.
Desem ki sen benim için,
Hava kadar lazım,
Ekmek kadar mübarek,
Su gibi aziz bir şeysin;
Nimettensin, nimettensin!
İnan bana sevgilim inan,
Evimde şenliksin, bahçemde bahar;
Ve soframda en eski şarap.
Bırak ben söyleyeyim güzelliğini,
Rüzgarlarla, nehirlerle, kuşlarla beraber.
Günlerden sonra bir gün,
Şayet sesimi farkedemezsen
Rüzgarların, nehirlerin, kuşların sesinden,
Bil ki ölmüşüm.
Fakat yine üzülme, müsterih ol;
Kabirde böceklere ezberletirim güzelliğini.
Ve neden sonra
Tekrar duyduğun gün sesimi gök kubbede,
Hatırla ki mahşer günüdür,
Ortalığa düşmüşüm seni arıyorum....
Reklam
Dostoyevski sürgün yıllarında,
hapishanedeki bir köpekle,
insan ilişkileri üzerine
gözleme dayalı bir deney yapar..
Köpeği takibe alır ve yanından geçerken
her mahkum tarafından tekmelendiğini gözlemler...
İlginç olan, köpeğin
mahkumlardan kaçmaması
ve yanına bir mahkum yaklaştığında
otomatik olarak eğilerek tekme pozisyonu almasıdır...
Köpeğin her yanından geçen mahkum otomotik olarak köpeği tekmeler...
Dostoyevski de,
bir gün köpeğin yanına yaklaşır
ve başını okşamaya başlar...
Köpek bir süre şaşkın şaşkın
ona baktıktan sonra,
hızla yanından uzaklaşır ve acı acı havlar...
Önüne gelen mahkumun
tekmelediği köpek,
o günden sonra nerede
Dostoyevski’yi görse kaçar
ve ona bir daha asla yaklaşmaz..."
Köpeğin tekme atanlardan kaçacağı yerde başını okşayan
Dostoyevski’den kaçmasının bir psikolojik açıklaması vardır elbet!
Kötülüğü hayat şartı kabul etmiş canlıların sevgiyi, kardeşliği, paylaşmayı görünce çok büyük şaşkınlık yaşamaları ve afallamalarıdır bu...
Ruhu köleleştirilmiş bu köpek sevgiye açtır...
İnsanlar için de geçerlidir bu...
Bazen kötü davrandığınız insanlar sizi cok sever,
bazense iyi davrandıklarınız sizden nefret eder.
Reklam