Rutinin ne büyük bir nimet olduğunu onu kaybedince anlarmış insan. Buna yakın bir söz okudum. Bazı anlar insan hayatındaki tek düzelikten şikayet eder. Oysaki yüksek bir farkındalık düzeyi, açık bir bilinç “rutin” olanın ne denli kıymetli olduğunu her an kavrar. İşten eve geldiğinizde sizi kapıda karşılayan aileniz, bir öğlen vakti evinizin salonuna güneş vururken uzanıp uyuyakalmak, sabahları beraber yapılan basit bir kahvaltı, aile içerisinde beraber oturup tv izlediğiniz, çay içtiğiniz, kahkahalarınızı paylaştığınız o basit ve genelgeçer anlar öyle muteber ve mukaddes anlardır ki… Tabi insan, tam da insan olduğu için bu gibi anların anlamını, hissiyatını pek anlamaz, üstünde de durmaz. Oysa ki bu ‘an’lar ruha şifadır. Rutin olan eksik olmasın hayatlarınızdan, olmasın ki bu delilik çağında ancak bu küçük ama çok kıymetli anlar bir nebze nefes aldırır bize…