Her insanın iki kanadı arasında bir kene vardır. Kene içerisinde kıvrım kıvrım kıvrılmış bir paraziti yaşatmaya çalışır.
İnsan iki kanadı arasındakini beslerse, onun içindekini daha da cüsseleştirir ve işin sonunda karanlık yılan misali kenenin içine sığamaz; kenenin içindeki parazit, kenenin yapıştığı deliklerden sızar ve ana güç akımına ilerler.
Birer Peygamber Devesine dönüşür sonrasında insanlar. Gördükleri kendileri için değildir bundan sonra; hissettikleri, duyumsadıkları, kurdukları düşünceler kendileri için değildir artık. Yeni hedefler ararlar, hedeflerini avlar haline getirir, geliştiği bedeni terk ederek daha da büyüğüne sızar. Daha fazla ister. Açtı, açtır ve aç olmaya da devam eder.
Sonsuzluk onun için ne kadarsa sonsuza dek.
İnsana ise tek bir işlem düşer;
Evcilleştir(il)mek.
Keneyi düşürmek.
Parazitle bağını kesmek,
Kuklalığını sona erdirmek.
Parazitler tek yaşamaz, sürü halindedirler.
İnsanları sahte aydınlığın en kör edici karanlığına itelemek adına Sürü Psikolojisini oluştururlar.
Renkleri söndürürler.