Cömertliğini kimseden esirgemem o hayal dünyası bile benim hakkımda zalimce davranıyor.Bana ne çirkin ne müthiş manzaralar gösteriyor bilsen!Ümide sarılmak üzere sarıldıkça beni karanlıklara daldırıyor.
Tek ümidi onların mutluluğu olup terbiye ve eğitimleri ile övünerek,ancak o şekilde mutlu olmaya ümitli bir anne,onların önünde terbiye ve ahlaklarını bozmaya neden olabilecek bir örnek bulunmasına nasıl razı olur?
Bir şair ne kadar hünerli olursa olsun, terkedilmiş bir âşığın nicedir hasretini çektiği cananı ile buluşmaya gitmesini ne kadar zarifçe sözcükler ve anlamlarla örtmeye çalışırsa çalışsın yine bu meseleyi kendinin olmayan bir şey saldırı olmaktan kurtarabilir mi?