Bir
kadın görüyordum yılların sürgünüyle kendi bedeninde esir olan. Bir kadın görüyordum özgürlüğüne sadece bir hafta kaldığı için çocuk gibi
heyecanlanan. Ve sonra bir kadın daha görüyordum bileklerinde demir
zincirlerle öylece kalakalan. Hayalleri yıkılmış, umutları tükenmiş bir
kadın görüyordum darağacına götürülen.
ÖNCE UNUT DEDİM KENDİME;
HER ŞEYİ UNUTUYORSUN YA, SİL AT
BUNLARI DA KAFANDAN. YAŞADIKLARINI VE
SANA YAŞATILANLARI UNUT VE YENİDEN
UMUT ET, DEDİM. FAKAT ÇOK GEÇMEDEN
YİNE UMUT YOK, UNUT DEDİM.”