Hêvii
@_Heviiiii
Yorgun bir nabız, paslı bir kalp ve çiçeklerle dolu bir mezarlık...
“bütün genişliğine rağmen yeryüzü onlara dar gelmişti, canları sıkıldıkça sıkılmıştı ve Allah’tan başka sığınacak kimse olmadığını anladılar...” (tevbe sûresi 118)
Her çiçeğin bir mevsimi, her kitabın bir zamanı vardır. Haziranın tadını yeni hikâyelerle çıkarın.
"sığamıyorum, taşamıyorum, gidemiyorum, kalamıyorum, ne oradayım ne burada, ne bir şeyim ne öbürü…"
"ben çiçeklerin samimiyetine inanıyorum . ister tenekeye ekin, isterseniz en pahalı saksılara .
Emeğiniz kadar güzelleşiyorlar."
âsaf hâlet çelebi; ‘ya ben ne olacağım yarabbi? sıkışmış insanların içinde nereye koşuyorum? niçin vapurlar beni taşıyor ve gözlerim buğulu?’ diyor ya, insan; bazen bir yere geç kalmıyordur da aslında kendinden uzak düştüğünü fark ediyordur. o tarifsiz hüzün biraz da bundan...