Kargaşamın sükuneti
Kendimden verdiğim çabam
Gözlerin miydi bana bunları yaptıran
Yoksa karanlığımın derin arzuları mıydı?
Bir el düşünün uzanmayı arzuluyor fakat duvarların soğuğu çarpıyor
Bu duvarlar güzelliğinin etrafına birer birer kapanıyor
Açılan yerlere karşı kapananlar arasında sıkışıyorum
Bu duvarların ardını görmek istemenin bedeliyse derin bir hüzün
Basmakalıp hareketlerinizin arasında gerçekliğini yitirmiş samimiyetleriniz ve bitmek bilmeyen sözleriniz. Eksilen ruhlarınız farkındalık sahibi olmadan çürüyor. Herkes kendi kibirinde var oluyor, kendi dünyasını yaşıyor.
Kafamın içerisinde dolaşan sesler durmuyor
Sonu gelir dedikçe çığ gibi büyüyor
Artık düşüncelerim yitiyor
Gerçeklikten bir adım öteye
Ne söyleyebilir oldum ne de yazabilir
İfade edemiyor, her nefeste siliniyorum