Günler günleri, akrep yelkovanı kovalarken
İçten içe soluklaşan benliğim
Ördüğüm duvarların tepesinde oturmuş
Bakışları bakışlarıma kilitlendi
Ürperdim
Keskin ve soğuk bakışlar altında ezildim
Benliğim dehşetim
Ayaklarımın altından çekilen zemin
Derin bir boşluğa çekilen ben
Düşüyorum
Süzülüyorum ama endişelenemiyorum
Sanki bu bilinmez aidiyetsizlik duygusu
Zaten bildiğim bir şeydi
Nereye gitsem
Ateşe attığım ruhlar
Boşluğa bıraktığım gözler
Artık renklerim parıldamıyor
Körelmiş duygularım
Her an bana neden köreldiklerini hatırlatıyor
Herkes bu şiirsel güzellikleri tatmayı haketmiyor
Ait olmayanlar, olamayanlar.