Şu anda iletişimde kaldığım herkes için ben adımlar atıyorum ben iletişimde kalacak şekilde konuşuyorum. Ben bunları yapmadığımda kimse benimle iletişim kurmak için çabalamıyor, aramıyor, sormuyor ve merak dahi etmiyor. Günler, aylar bazen yıllarca. Artık kimse için adım atmamalıyım. Sonuçta isteyen insan görmezden gelir tıpkı benim geldiğim gibi konuşmak istediğinde yinede sohbet eder. Kimseye ihtiyacı olduğunda sırt çevirecek kadar acımasız değiliz ama her şey çıkar ilişkisi de olmamalı.
Düşerken bile bu hayasız benliğim, ruhum ve duygularım olduğu gibi apaçık, berrak aynı zamanda çok güzeldi.
Etrafımdan akan bu karanlığın içinden süzülürken,
Dibini görmediğim bu boşlukta bir gün yere çakılacağımı biliyorum fakat zamanını bilmiyorum.
Ne zaman geleceği belli değilken bundan zevk almamam için hiçbir sebep yok.
Belki kanatlarım yok ruhumda fakat ben yinede süzülüyorum.
Özgürce ve huzurlu olduğum yeri bulmak istercesine.