Olmuyor.
Kendi kendime zorlaştırdığım şeylerle başa çıkmaya çalışmaktan en çokta her seferinde kendimi kandırıyor olmaktan, sürekli aynı yere dönmekten yoruldum.
Hangi duygunun doğrusu olduğunu bulamamaktan yoruldum. Aslında kırılan heveslerimin içinde her seferinde kendimi aynı şeylere inandırmaya çalışmaktan yoruldum.
Tekrar tekrar ayağa kalkıp denemeye çalışmak zor geliyor.
Zor geliyor işte hiçlikte kendime sıkıntı çıkartmak.
Var olmaya çalışırken daha çok silinmek, dokunuyor.
Bunlara rağmen neden yaptığımı bilsem bile sorgulamaktan da vazgeçemiyorum.
Neden bunu yapmak zorundayım?
Neden böyle hissetmek ve yaşamak zorundayım?
Neden bu kadar bıkmışken dönüp tekrardan hiçbir şey olmamışcasına devam etmek zorundayım?
Hiçbir şey yapmak zorunda değilken neden sürekli kendimi zorluyorum?
Aslında hepsinin cevabını bildiğim halde hayatı kendime daha komplike bir hale getiriyorum çünkü daha farklı bir yol bulamıyorum kendime.
Bu şekilde karışmazsa ortada bir yol kalmıyor.
Karışıklık bu boşlukta saçılıyor ve etrafta öylece kalıyor.
Zor değil, gerçekten değil fakat anlamak kolay da değil.
Emek lazım fakat emekten bile kaçar olmuşuz.
İnsanın kendisi kendisini anlayamazken yada anladığını sanırken, dönüp de nasıl başkalarını anlasın.
Ancak bilgin taklidi yapıp cahilliğinde rezil olur.
Tıpkı benim kendime yaptığım gibi.