Her gün biri gelip içimde usulca filizlenen yaşama sevincinden bir parça koparıyor. Açan çiçeklerimi birer birer yoluyor, umut diye gökyüzüne saldığım kelebeklerin kanatlarını sessizce kırıyor. İçimdeki bahar eksildikçe dünya biraz daha renksizleşiyor. Biliyorum; bir gün geriye yalnızca rüzgârın dolaştığı sessiz bir bahçe kalacak. Ama ben, avuçlarımda sakladığım son tohumları toprağa bırakmaktan, son yaprak düşene kadar umutla nefes almaktan vazgeçmeyeceğim.