Bu kar da, bu kış da geçer, elbet yine bahar olur,
“Leyl” inat etse de gider, doğan vakit “nehar” olur
Güneşe kar mı dayanır, ey en güleç güneş yüzlüm?
Sesin buzullara çarpsa buzullar tarumar olur.
Bazen var olduğumu sanıyorum
Hayatı gözetliyorum bir aynadan
Bazen yokluğu tartıyorum nefsimde
Usanıyorum dünyadan
Bazen gölgemin gölgesine takılıp
Ansızın yüzüstü düşüyorum
Bazen bir bakışa hırslanıyor
Bazen bir suskunluğa küsüyorum