Fatih Duman'ın okuduğum ilk eseri. Açıkçası beni bu kadar etkilemesini beklemiyordum. Dili hayli akıcı olmakla beraber konusu da yanıbaşımızdan ayrılmayan ölüm.
Eskiler İstanbul'un dört manevi muhafızı var diye inanırlarmış onlardan biri kitabında konusu olduğu üzere Yahya Efendi yani sultan Süleyman'ın süt kardeşi. Biri cihan sultanı diğeri gönüller sultanı. Ne güzel insanmış.
Kitabı okuyunca İstanbul'da olmayı ve Yahya Efendi dergahında o mana iklimine dalmayı istiyorsunuz.
Yorulup da bir dergaha ve onun şahsında Yahya Efendi hazretlerine misafir olmak isterseniz buyrun tavsiyemdir. Boş dönmeyeceğinizi düşünüyorum.
•Ölüm ansızın gelmez, insan beklemeyi unutur...
Reklam
Ölüm ansızın gelmez, insan beklemeyi unutur...
Ölüme yakın olmak dünyadan uzak olmak demektir ya, işte burası dünyanın girmediği yerdir. Ve insan dünyayı sever onun için sevmez mezarlıkları.
Ölülerin yerine koymaya çalıştım kendimi. Yapamadım. Yaşamak denen tılsım insanı kör ediyor. Görmek istediğinden ve göstermek istediğinden fazlasını göremiyor insan. Yaşamaya bu kadar çok alışınca ölmek diye bir şey yok sanıyor ya da unutuyor, unutturuluyor.
Reklam