Kanner, açık bir biçimde, otistik çocukların ne evde bakılmaları ne de bir kuruma yerleştirilmeleri, fakat “serbestlik tanıyan şefkat dolu” bir çevreye konulmaları gerektiğini düşünüyordu.
Otizm tanılarındaki mevcut yükseliş, bize göre, zekâ geriliğinin 1960 ‘ların sonundan itibaren kurumdışılaştırılmasının yarattığı depremin bir artçı sarsıntısı olarak anlaşılmalıdır.