Su
@_Nymph_
Bırak gitsin. Bırak git.
Yeniden doğuyorum.
Küllerimden değil; maviliğimden yeniden doğuyorum.
Birinin kitabında işaretlediği yerlere baktığınızda, aldığı notları okuduğunuzda onun zihnine adım atardınız. Düşünme şeklini çözer, bilinçaltının temellerinde yatanları öğrenirdiniz. Kimse böyle bir bilgiyi paylaşmak istemezdi.
Reklam
"Kıskandın mı yoksa prenses?" diye sordu muzip bir ifadeyle Kaşlarımı şaşkınlıkla kaldırdım.
"Seni mi? Sadece rüyanda Drystan."
"Rüyamda seni görmek benim için bir onur olurdu oysaki..."
"Kılaçlar ve hançerlerle flört eden bir prenses. Gerçekten de yalnızca rüyalarımda görebileceğim bir insansınız leydim."
"Bende nadiren görürsün, dik durmak için taca ihtiyacım yok"
Hikâyelerle ilgili söylemek istediğim şey tam olarak buydu işte, hain mi yoksa kahraman mı olduğunuz, yalnızca size bakan gözlere, hikâyenizi anlatan ağızlara bağlıydı.
Bu okula yalnız olmayı hayatımın merkezine alarak gelmiştim. Sevginin ve sevilmenin insanı zayıf düşürdüğüne dair güçlü bir inancım vardı. Çünkü sevgi, hangi türde olursa olsun, bana hiçbir zaman acıdan öte bir şey geturinemişti. Ancak Drystan, bu fikrimi yavaş yavaş yıkmıştı. Bana sevmenin zayıflık olmadığını, beni daha güçlü göstermişti. Yutkundum, evlenme teklifini kabul edersem, şu ana kadar kaldırdığım birçok kalkanımı parçalayacağımı biliyordum. Yıllardır kendime tembihlediğim onlarca sözü, yüzlerce gerçeği ve binlerce ihtimali silip atacaktım. Ancak hiç kimse bana Drystan gibi hissettirmemiş, aile hissi yaşatmamıştı. Kimse bana annemin ve ağabeyimin sevgisini bu kadar hatırlatmamıştı. İyileştirici bir sevgiydi onunki. Zayıf düşüren değil, güçlü kılan türden bir sevgi.
Gölge Prens'in gözlerinde umut görüyordum. Koşulsuz sevgi, bir yuva hissi. Her şeyin yoluna gireceğine ikna eden umut dolu bakışların hemen ardında gördüğüm şey güvendi aynı zamanda.
Reklam