Neşemin sebebi bahar iki gözüm, şu bahar beni deli ediyor, beni büsbütün başka bir insan yapıyor. Âdeta 10 yaşında bir çocuk gibi oluyorum.. kafamda eski düşüncelerden eser bırakmıyor. Bu nasıl oluyor anlamıyorum. Yüzüm gülüyor, bir çocuk gibi sebepsiz yere gülüyor. Herkesi seviyor, kucaklamak istiyorum..
Ben hep böyleydim. Yalnız etrafıma kendimi oyalayan bağlarla bağlanırdım. Buradaki yalnızlık, mutlak bir akıl yalnızlığı, beni kendi kendimle bıraktı ve ben içimi seyretmeye
alıştım, kendimi artık kandıramıyorum ve hep kendi kendime soruyorum: "Beni bu dünyaya bağlayan nedir?"