“Her gün arabamı gözlediğini fark etmedim mi sanıyorsun,haylaz?Sana öyle bir ders vereyim ki bir daha aynı şeyi yapma isteğini duymayasın.”
Küçük düşmek,çektiğim acıdan daha çok üzüyordu beni.Bu hayvana ağız dolusu sövmek isteği duyuyordum içimde.
Ama beni bir türlü bırakmıyordu.Düşüncelerimi sanki seziyor,boştaki öbür eliyle beni korkutmaya devam ediyordu.
“Konuş.Söv hadi.Neden konuşmuyorsun?”
Gözlerim yaşlarla doluydu.Bu sahnede hazır bulunan ve kötü kötü gülen insanlar karşısında acı çekmek ve küçük düşürülmek yüzünden gözlerimde biriken yaşlarla susuyordum.