Artık ne olduğu ne bittiği beni hiç ilgilendirmiyor çünkü haklıyım ben nie bu kadar kendimden nefret ediyorum biliyor musunuz çünkü beni benim yüzümden sevdiğim kadın sevmemiş ben nasıl kendimi seveyim çok acılı bir hikaye olabilir size göre belkide saçma gelebilir bir insanı onun yüzünden sevmiyorlar sevilmeyi unutuyor o insan nasıl yasiyabilir sevilme duygusunu bilmemek nasıl bir şey bilirmisiniz hayat bazen sana herşeyi öğretir ama bir kes sevilmeyi sevdiğim yerden öğretmedi aşk dediginiz o duygu bir bilebilseniz bana artık ne kadar saçma geldiğini ben artık içimdeki bu yeni duyguyu hissediyorum ve kimsenin hisedemedigi bu duygu beni hayatan almıyor hayata vermiyor her bitişin sonunda bir başlangıçla yine aynı yine aynı of bı bitmedin baslangiçlardan nefret ediyorum yine başa dönüyoruz kaptana soyle
Bir gün sevilirmiyim severmiyim hiç bilmezdim kendime göre en derin kuyularda kendimi saklamistim en dar cukurlara görmüştüm bir gün bir ışık açar diye üstümü kapatmistim bütün hayallerim gömüldü umutlarım oldu yaşantım kalmadı ben artık insanlara göre bu bedeni yasatiyordum kim nasıl yasamami isteseydi öyleydim takı zaman bir gün çok geç gitigini anladım hep uyumak istediğimi anladım bir değişim olduğunu anladım ama bilemezdim o bakışlarla ruhumu besliyormusum guclendiriyormusum gün geçtikçe yukarıya doğru ilerliyormus bir gün ışık oldu ve beni o derin çukurlarda karanlıklardan çıkartıp yer yüzüne çekti ama yanlis olan bişeyler olduğunu biliyordum çünkü bu kadar zamandan sonra böyle olmamaliydi tabi insanlara göre saçma gelebilir ben bu bedenle ruhu ayirali Yılar olmuştu takı onu görene kadar isterdim o gün olmuş olsaydı bu beden gormiyeydi başına çok şey gelseydi gormiyeydi beni tekrar yasatmasaydi yasadikta olan bir şey yok sadece bir bilmece gibi sen vazgecebilsen ben sevebilirim bilmece basit olabilir ama ben vazgeçersem bu ruhu öldürürüm bir daha yer üstüne çıkmasın sen beni sevmediğim taktirde bu bedeni sevsen ne yazar sevmesen ne yazar zaten bedenim sevilmeyi sevmeyi hissetmeyi bilmiyor ben ona hisetiriyorum bir gün gelecem guldugunde kisilan gozlerinde bir dünya kuracam o dünyada milyarlarca insan olacak hayvanlar olacak taşlar ovalar ağaçlar dağlar evler denizler olacak orda sen bana kavusamiyacaksin ben ise sana kavuşacam sen bilmiyeceksin ben bilecem hayat sana göre basit ilerliyor bana göre hiç ilerlemiyor bizim farkimiz ben sevdiğim kadın için ölürüm sevgim ona ömür olsa bir dünya olurdum içinden milyonlarca yıl insanlar yaşardı sen ise sevginin ne olduğunu bilemiyordun güzel gördüğünü seviyor gibi oluyordun bizim farkımız buydu belki bir gün sende
Bazen oturur kendi kendime çok düşünürüm niye böyle oluyor diye önüne bakıyorum hep gemisinde delik olan kişi ben arkama bakıyorum sürekli gemisi batan kiside ben nasıl ilerleyecemi bile artık bilmiyorum ortada kalmışım ilerlesem geminin bir gün batacagini biliyorum dönsem içimdekiler isyan eder çünkü yolun yarısındayım çok zor degilmi kararsizligim içinde bir yol bulmak ve yolarinda sonunda durmak...
Ne düşünüyorsunuz diye soruyor
Öncelikle düşüncelerimi ne bir kitaba yazabilirim nede yazacak kalem var düşünmediğim tek sanye yok acaba uyurken bile bazen uykudan uyanıyorum dusuncelermi fazla geliyor ve durgunluğa alışık olmadığı için sürekli uykusuz geziyorum ve çok zor oluyor anlatamıyorsun zaten anlayanda yok çünkü ben kendimi anliyamiyorken kim niye beni anlamaya çalışsın sadece artık düşünmek istemiyorum çok yorgunum