Sonu gelmemiş bir romanım okur okur bitmeyi bilmem romanı yarısı yırtılmış yarışı kalmış sonu meraklı ama hiç kimse bilmez bir gün çözerim die hayatımı adadım hata romanda değil hata bende sayfası olmayan romanı okuyorum belkide yeni bir roman alsaydim bunca okuma boşa gitmezdi hayata öyle hayal kurarsın kurarsın ama hiç bir zaman ne olacağını bilmesin gün gelir hayalerin yikildiginda anlarsin sende kendinden kaç sayfa yırtar atarsın ama yeni baslarsin bir daha toparliyamasın çünkü bitmiştir en iyisi bir yok oluş yoksa artık o hayatın toparlanması olmaz hayat seni git gide yok eder bir sayfa bile kalmadığında üstünde kapak fotoğrafı kalan romandan sadece sesiz bir sen kalırsın onuda bir tabanca bir kurşun bir de kısık sesle müzik le kendi kafana sıkarsın sendende son hatıran bir cenaze kalır...!
Beni anlaması için sadece yüreğime dokunduğunda karanlık bir sokaktan geçmesi gerekiyordu ve hiç kimse o karanlık sokaktan geçmeye cesaret edemedi oysaki sadece o sokakta ışık yoktu orayı geçseydi çok güzel bir yere gelecekti kışın ortasında çiçek açmış bir yaz gününde bulurdu kendisini benim yüreğime kimse dokunmadı çünkü karanlıktı biri bir gün beni anlamaya calişsaydi bu kalbe girmeyi basarsaydi bir daha çıkmam istemezdi ben bu kadar karanlık biri degildim kim yüreğime dokunduysa cesaret edemedikleri yere girmeye taşladılar islari kirdikca sokak karardı ve karardikca insanlar karanlığından çekindi ve ben gün güne karardim ve içimde yaz gelmedi soğudum bu kadar soğumuşken yine çiçek açmayı başardım sadece bir gün o karanlıktan geçip gönlümün güneşini açabilen olsaydı oranın en güzel manzarasinin kendisi olduğunu gorseydi bir daha çikmazdin ama sen başka yoldan yürümek istedin ben ki sana o kadar beraber yürüyelim ayağın taşa gelse ben elerinden tutarım ve sen gitin o taşlar yolundan çıkmadı elinden tutanda olmadi
Bazen içimdeki insan düşünmemek için her şeyi yapıyor boş bir duvar yola havaya her yere bakar yine aklindakiyle karşılaşır hiç hissetmediğim bir duygu ağlıyorum sahte gülüşümle saklıyorum içimdeki acıları bazen dokunsalar parçalanırım ben bu değilim diyorum ve yine saklayıp içime atıyorum bazen söylemek istiyorum bağıra haykira söylemek istiyorum ama beni hiç kimse anlamıylacağını biliyorum beni sevdiğim kadın anlamamış beni ben anlamıyorum beni ben sevmiyorum insan bazen çok şey istiyor keşke ben önce kendimde başlasaydım eğer kendimi sevseydim ondan sonra birinin beni sevmesini isteseydim ben hatayı gerçekten hiç kimsede bulmuyorum çünkü ben beni sevmiyorsam nasıl başkalarından sevilmeyi bekliyorum en büyük ihanetcinin ta kendisiyim çünkü karşımdaki insana haksızlık yapıyorum ben sevilecek insan değilim o yüzden içimde gömülü kalmanı seçiyorum bir gün sevilirsem de sorarım sen nie bu kadar kendinden nefret ediyorsun ki beni sevmeyi başarmışsın ve pişmanlık duygun olmadan bendende nefret etttttttttt
Bazen kafamın icindeki sesler birazcıkta olsa azalsa belki bende herkes gibi yaşarım kafamın içindeki seslere inanmakta istiyorum ama kandırıldığımı biliyorum ve bir keste olsa inansam hayatım boyunca bir daha düzeltemem ve ben artık bir şeye inanmak istiyorum ve inanirsam bittiğini anlarım inanmasamda ben biterim artık bir sonun gelmesini istiyorum ve bekliyorum hiç bir sonuda göremiyorum hayatın saçmalığımı beni engeliyor yada ben kendimi engelemisim bilmiyorum ben artık bu hayata yaşamak istiyorum
Bir bağırış bir haykırış sesi geliyor içimden korktum çok korktum acaba bana ne oldu diye çok korktum hayatım değişti bir kere anlamamaksızın hayatımı değiştirdi ben kendimi anlamiyorsam beni niye anlasınlar ben değiştim çok değiştim belki ruhsal belki içsel ama çok büyük farklar oldu bazen seslerin çoğalması bana garip gelmiyor çünkü ben o seslerle yaşıyorum insanlarin benimle konuşmalarıyla değil ben bilmediğim yerlerden geldim bazen bütün dünya duruyor zaman duruyor ben duruyorum ama onlar hiç durmuyor haketin daha büyükleri olacak daha çok acıların olacak beyinin yanacak bütün hayatın kayacak yine sağ olsun beni bana anlatıyor acaba anlatan kişide benmiyim bilemedim belkide benim bunların hepsini ben kendime anlatiyorum çok saçma degilmi yanlizlik bir insanı milyonlarca parçaya ayırabilirmiş anladım bir insan ise milyonlarca parçayı bir insan yapa bilirmiş ama oda okadar parçayı her parçanın birini milyarlarca parçaya ayırıyormuş bu insan nasıl toparlansın azadım nasıl azad olsun