Yahyâ b. Maîn şöyle demiştir:
"Dört kimse var ki, onlardan bir hayır ve fayda göremezsin, üçünü saydı ve dördüncü olarak şunu dedi: Hadis öğrenmek için rihle yapmayıp da beldesinde kalarak okuyup yazan kimse."
Gençlik çağını ilim için harcayan kimse yaşlılığında da ektiğini biçer. Yaptığı tasnif ve eserlerden zevk duyar.Kişi kendisini hedefe ulaştıracak öğrenme hazzının ulaştığı ilmî lezzetlerin yanında bedenî lezzetlerden kaybettiği hiçbir şeyi görmez. Kim bilir belki de ilim uğrun yapılanlar, işin sonunda elde edilenlerden daha hoştur.
Selef, ilim için eş dostun içinden gurbete çıkmayı, memleketten uzaklaşmayı güzel karşılamışlardır. Çünkü düşünce dağıldığı zaman hakikatlere ve gizli inceliklere nüfuz edilemez. Bunun için "Sen ilme her şeyini vermedikçe o sana bir kısmını bile vermez.”denilmiştir.