“Satina, benden korkman gerekmiyor.”
Satina’nın gözleri ufuk çizgisinin de ötesine uzaklara dikildi. “Bu korku içime eken sensin, Valentin.”
Valentin bu sözler arasında ona bakarken bir baş mesafesi daha yaklaştı Satina’nın yanına neredeyse ona dokunacak kadar yakın durarak, “Belki de seni korkutan şey beni düşünmeye devam etmendir?” dedi fısıltıyla.
Karanlık bir gölgeyi takip eden mavi kelebeklerin dumanlı kanatları yok olup gölgeye karışırdı ve gölge bir kadını andırırdı. Mezarlığın karanlık gölgesi Mordrea ve duman kanatlı mavi kelebekleri masallarda kalmıştı.