Uzun saçlarını omuzlarının gerisine attım. "Orada değil baban," dedim. Bakışlarımı başımızın üstünde heybetlice dalgalanan Türk bayrağına, bayrağıma çevirdim. İşaret parmağımı bayrağa doğru kaldırdım. "Artık orada."
Ve ilk defa, yıllar sonra rüyamda babamı gördüm. Konuşmadı. Sesi yine yoktu. Ama elimi tutuyordu. Saçımı okşuyordu. Parmak uçlarımı öpüyordu. Ve sonsuz bir tebessümle bana bakıyordu. Hem de elimi hiç bırakmadan.