“Ama öğrendim ki, geçmiş ne kadar zor olursa olsun, geleceğe dair umut hep var.
Ve ben, o umudu besleyerek, kendi hikayemin yeni sayfalarını yazmaya devam ediyordum.
Kalbim, geçmişin kırık dökük anılarıyla doluydu; yeniden tamamlanmayı bekleyen parçalar gibiydim.”
“Yıllarca “korunması gereken çocuk” gibi davranılan ben,artık bir projeden sorumluydum.Gözlerim dolmuştu ama belli etmedim.
Sadece başımı salladım ve başladım.”
“Öğretmenlerimle kurduğum bağlar ise başka bir hikayeydi.
Özellikle bölüm hocamız..Harita Hocamız.
Sadece öğretmekle kalmazdı, sevdirirdi de.
Sınıfa her geldiğinde bir tebessüm yayılırdı.
Bazen bizlere küçük hediyeler alır, bazen sesiyle şarkılar söylerdi.
Onun sayesinde coğrafya sadece bir ders değil, bir tutkuya dönüşmüştü.”
Hocalarımızın bize karşı gösterdiği sevgi, sıcaklık, çocukluğumun eksik kalan parçalarını bir nebze de olsa tamamlıyordu.”