Bir hâkim her ne kadar kendi veya kamu vicdanını yaralayacak olsa bile kanunların gereğini herkese eşit bir şekilde tatbik etmelidir. Kanun ve vicdanın çatıştığı durumlar hep olacaktır. İyi bir hâkim, görevinin gereğiyle vicdanını uzlaştırarak karar vermelidir.
İyi insan meyhanede bozulmaz, kötü insan camide düzelmezdi ancak uyuşturucu illetine bulaşan bir insan değişiyor; bu zehir, insanın yalnızca bedenini değil ruhunu ve karakterini de tahrip ediyordu.
Hakim olmak sadece kanunları tatbik etmeyi gerektirmez. Hâkim, gerektiği zaman insanların hayatlarına da dokunmalı ve kanunları insaniyetle yoğurarak uygulamaya koymalıdır.
Bununla birlikte adliyelerde her zaman trajediler sergilenmez. Adliye koridorlarının, duruşma salonlarının ve asansörlerin bile kavuşmalara, barışmalara ve aşklara sahne olduğu zamanlar vardır.