Son nefese ramak kala
Ketum bir sarmaşık yüreğime kök salma gayretinde
Omuzuma sırtladığım aşktan kalan bir tutam yalnızlık sahibinden hediye
Unuttuğumu sandıklarım kol gezerken bedenimde
Ne bir anı bıraktı ne de bir hikaye
Perperişan bir hikayeyi armağan etti ve gitti sessizce
Gitmek ne kelime
Yüreğimdeki tarumar fırtınalara gebe
Gözlerimdeki mevsim
Yüregimdeki bahar
Gökyüzü kadar umutlar
Nihai sonla bertaraf oldu
Behçet bir yalnızlığı reva gören hayat
Yüzümü güldürmeyi unuttu
Viran olan yüreğim değildi belki de
Sessiz bir gemi hüznünde
Bu dünyadan koparılan bir beden
Belki de bir ruhtu sadece...
4/7/2025
Pınar PEKĞÖZ