Güzellik, bir kez bakılmakla güzelliğine kanaat edilen bir şey değildir. Güzellik sevilir. Sevilir, çünkü güzelliği keşfin sonu yoktur. İnsan güzele baktıkça oluşun/yaratılışın her an yeniden yaratıldığını hisseder.
Güzelliğe hadd ü kenar olmaz.
Sesinizi değil sözünüzü yükseltin. Çünkü insanda zarafet, dildeki incelik ile başlar. Yumuşak üslub, sizi utanmaktan korur. Nihayet katı olan kırılır, ince olan latiftir; bir güzel söz, tüm gönüller için bir anahtardır.
Her derdin bir dermanı var deyince; zaman her derde bir derman gönderir sanılıyor. Derman, hâl çaresine bakabilme, bir şeyi yapmaya takati olma ve onu aşabilme gücüdür. Derman ansızın çıkıp gelmez. Dermanı getiren, insanın derde dayanma kabiliyetidir.
Gözden ırak olan gönülden de ırak olurmuş, öyle değil. Aksine göz, görmek istediği şeyden mahrum kaldıkça gönlü onu arar. Gönülde uzaklaşmaya meyil varsa yanı başında olmak da kâr etmez. Bir aradayken birden kaynağı kuruyan, sözü çekilen ve solup giden dostluklar gibi.
İnsan, ünsiyet kurmak istediği kişinin önce farklı yanına odaklanır. Ona yakınlık ve sevgisi arttıkça kendisinin ona, onun da kendisine ne kadar benzediğine dikkat kesilir. Sevilen insanın farklılığı ve kendisini seven’e benzerliği muhabbeti, dostluğu ziyadeleştirir.
