En çok kendimizi anlamakta zorlanıyoruz, en çok kendimize karşı körüz. Bir türlü anlayamıyor, anlayamadığımız için de korkuyoruz. Hem kendimizden hem birbirimizden...
İnsanca yaşamak için ölümüne çalışmamız, farkedilmek için hareketsiz kalmamız, sesimizin duyulması için susmamız gerektiğine inandırılmıştık. Kendi gezegenimizde gönüllü kölelerdik ve köleliği artık bir lütuf olarak görüyorduk.