Sessizce büyütüyoruz korkuyu, boyun eğişi, sürüşü, yoksulluğu, sevgisizligi, insanlığın dışında kalan her şeyi...
Kimlikleri kurumuş birer çiçek dalıyız; toprağımızdan uzaklaştıkça, özü kaybettikçe silinen bir metafora dönüşüyoruz. Gittikçe toprak için savaşanların hüviyetsiz fertlerine dönüşüyoruz...