yara bandını hep yaranın üstüne koydum
kanı durdurmak için değil,
kimse görmesin diye.
çünkü ben,
artık iyileşmek istemiyorum.
aynı yerden defalarca kanadım,
aynı suskunlukla sarıldım kendime.
anlatmak istedim önce
ama ne kadar anlatsamda,
kimse duymadı sesimi.
kalabalıklar içinde tek başıma,
kendi yankımı duydum bazen.
sustum
çünkü kelimeler yetersiz kaldı,
içimde büyüyen sessiz çığlığa.
sonra sen geldin içimde ki çocuk tebessüm etti ve sustu.
sonra sen gittin tüm renkler siyaha büründü
çığlıklarım yükseldi.
ve ben yok oldum.
yaralarım hep içimdeydi zaten
belki de sen sadece bir aynaydın,
kırık ve kesin.
o kesikler yeni yaralar açtı ve ben onlarada yara bandı sardım.
ama unutma yara bandı sadece yarayı saklar,
asla iyileştirmez.