kaldırımda ağlıyorken ruzgar sarılırdı bana
fısıldardı hep kulağıma bitmez bu ağla ağla
tanışalı oldu ama rüzgar hiç adımı unutmadı
baharı hissettiren huzurlu bir andı varlığı
üzülemezsin hayattan başka beklentin yoksa
yığılmazsın yere duyguların kalbinde noksansa
ve bazen susarsın hayat seni çok yoruyorsa
kimseyi kırmazsın düşlerin bile can yakıyorsa
(Aslında bazı paylaştıklarım içime şuanda sinmiyor fakat, lise yıllarında bunları yazıyordum. Farklı bir psikolojiydi. Bu yüzden yine de paylaşıyorum. )
şair en iyi insanlar beklenmedik anlarda gelir dedi
ben seni yıllardır yakinen tanıyormuş gibiyim sevgili
gözlerinin içinin bana gülmesi cennettir dünyadaki
kalbime sarılır cümleleri ısıtır ruhumu yorgun gülüşleri
sevdama dahildir kendisinin bile bilmediği detayları
dikenle derdim olamaz biz ecele dek güle sevdalı
beraber büyüyoruz kaderin türlü prangalarına karşı
birbirimizi severken keşfediyoruz belki de dünyayı
dökemem satırlara kağıttan dahi kıskanırım seni
güzelliğin ve imkansızlığın zorlar akli dengemi
huzuru hisseder bu yürek içine sen girdin gireli
zaman akarken su gibi büyüye dalarım karşımdaki
seni yazarım gözlerim kalabalıkta seni arar sürekli