Seni çok sevdim. Herkesten,her şeyden, bütün insanlardan,senden,kendimden... gözümü kırpmadan her şeyi önüne koyabilirdim. Herkesi silebilirdim,kendimden geçebilirdim. Sen yokken ağlamayı öğrendim, Olur olmaz her şeye Ağlamıyorum mesela. Bir tek acılarıma ağlıyorum, benden gittiğin gün aklıma erişince,yaşadıklarımız,yaşattıkların,iyi kötü her şey işte. Sen yokken gülmeyi öğrendim, sadece belirli yerlerde tebessümlerimle karşılaşa biliyorlar. Kahkaha dahi atamıyorum, Birisi bir şaka yapınca dudaklarımla gülümsüyorum onlara. Çünkü beraber gülmedikten sonrasında gülünç gelmiyor hiçbiri. Yokken, yaşamsal öğrendim. Çabalamayı, ayakta durmayı, beni yıkacak bir haber gelse bile başımı her zaman dik tutmayı öğrendim. Çünkü ben en büyük acıyı, senin gidişinle yaşadım. Gidişinden sonrasında kendimi zor toparladım Fakat her zaman dik durdum. Bizim için. Bizler kaldık mı yahut Biz olabilmek için geç mi bilmiyorum ama, seni Elimde olmadan çok özlüyorum. Ben bunları Hak etmedim. Bu kadar acıyı, bu gözyaşlarını, bu gidişi, bu bitişi Hak etmedim. Ne kadar uğraşsam da bir araya getiremediğim bizi.