Gözyaşlarım, yalnızlığımın duvarlarından sızıyor
Her köşeye bir çiçek açmış
Kim inanırdı ki duvarların çiçek açacağına?
Ama içimde bir acı var.
Yalnızlığın acısı.
Birine değil, bir şeye değil.
Kendime olan acım.
Kendi yalnızlığımın acısı.
Bir olamayışımın acısı birileri ile.
Bir şeyler ile.
Yalnız başına bir mahzende bekletilen şarap gibi.
Zamanı gelince, zaman geçince, tadı oturacak bir şarap gibi.
Benim, ben olabilmem için geçirmem gereken bir süreç gibi bir yalnızlık.
Gözyaşlarım sızıyor yalnızlığımın duvarlarından.
Çiçek açıyor her yanım.
Daha sonra,
Rengarenk oluyorum.
Yalnızlığımın duvarlarını gözyaşlarım ile besliyorum.
E.E