"Gün tükenir, bir diğer gün başlar.
Huzursuzluklar biter, huzur başlar. Sorunlarımız biter, bir diğer sorunlarımız çıkar. Ama hayat, öyle böyle bir şekilde uzar ve gider. Değişen tek şey günler, aylar ve yıllar olur. Bir de bu günlerin geride bize bıraktığı şeyler."
"İnsan bazen kendine bile itiraf edemediği şeyleri gün gelir bağıra bağıra ulu orta dökerdi tek tek. İnsan, bir varlıktan çok çıkmaz sokak gibiydi. O kısacık yolu hir koşuda gidiyor ve karşısında düz duvar görünce deliriyordu. Hepimiz böyleydik. Hayatımızda her şey normal giderken bir anda önümüzde engel belirince deliye dönüyorduk. Oysaki o çıkmaz sokağın ardında bir sokak daha vardı. O duvarın önünde çaresizce delirmek yerine o duvardan atlayıp diğer sokağa gidebilirdik. Karşılaştığımız sorunların bizi delirtmesi yerine o sorunu yok edip yola devam edebilirdik."
Ama neden... İnsan neden bunu yapamıyordu? O duvarları yıkmak yerine neden yeni duvarlar ekliyorduk önümüze?